خدمات پژواک

بخش عکاسى پژواک

پوشش خبری انتخابات

صفحه ویژۀ معادن

Afghan Peace Process Special Page

خدمات پيام هاى تجارتى پژواک

Daily Newsletter

Language
Sending Time (GMT / Kabul time)

کاربُرد القاب زشت به ديگران، تاثير بد بر روان افراد مى گذارد

کاربُرد القاب زشت به ديگران، تاثير بد بر روان افراد مى گذارد

Feb 12, 2018 - 15:48

کابل(پژواک،٢٣دلو٩٦): شمارى از روانشناسان مى گويند که کاربُرد القاب زشت به ديگران، ضمن اينکه خلاف آموزه هاى دينى و اسلامى است، سبب تاثيرات بد ازجمله مشکلات روانی، مختل شدن روابط اجتماعى، ضعف اعتماد به نفس و خجالتى بودن فرد مى گردد.

لقب گذاشتن روی ديگران و به کاربردن القاب زشت، برعلاوۀ خانواده ها در مکاتب، پوهنتون و ساير مراکز اجتماعی، به يک امر معمول مبدل گرديده است و در اين ميان، شمارِى از افرادی که روی ديگران لقب می گذارند، به نام تيز زبان و فرد با جرئت احساس برتری می کنند.

آگاهان مسايل اسلامى تاکيد دارند که  اسلام هر اسم ولقبی که کوچکترين مفهوم زشتی داشته و مايۀ تحقير مسلمانی باشد را ممنوع شمرده است و صريحاً از اين عمل زشت نهی می کند.

مُبشر مسلميار آگاه مسايل اسلامى و استاد پوهنتون، به آژانس خبرى پژواک گفت که يک بُعدعظيم زندگی انسان را اخلاق تشکيل می دهد، که دين مقدس اسلام روی آن تاکيد کرده است؛ چنانچه حضرت رسول اکرم(ص) اخلاق را معيارِ برای ايمان معرفی می کند و می فرمايد: "بهترين ايمان را کسی دارد که بهترين اخلاق را دارد."

به گفته او در قرآن عظيم الشان؛ پيوند اخلاق، مستقيم با ايمان تذکر يافته و در سوره های مختلف روی آن تاکيد شده است؛ طوريکه در سوره حجرات، مستقيم روی لقب گذاشتن تاکيد شده و آن را منع کرده است.

مسلميار، علت اين چالش اجتماعی را ناآگاهى مردم عنوان کرده گفت: "مشکل اين است که مردم نمی دانند که استفادۀ اين القاب حرام است و اگر بدانند که رسول اکرم(ص) گفتن يک کلمه را موجب دخول در جنت و يا دوزخ گفته است و اگر بدانند که سخنان ايشان ثبت می شود، پس اين القاب را استفاده نمی کنند."

روان شناسان از پيامدهاى ناگوار به کار بردن القاب زشت هشدار مى دهند.

شرف الدين عظيمی روانشناس و استاد پوهنتون مى گويد که هر جمله، تاثيرات خاص خود را دارد ولو که به محبت هم باشد، مستقيم روی روان اثر می کند.

وى افزود که لقب های زشت را بيشتر افرادى که حس خودکمی، عصبانيت، خودستايی و خشونت دارند استفاده می کنند؛ زيرا دارای انواع افکار تنگ نظرانه منفی و احساساتی هستند که به منظور خرد کردن و حقير ساختن ديگران، از اين الفاظ استفاده می کنند.

موصوف، ضمن اشاره به افت های مستقيم اين الفاظ روی روان اشخاص که باعث مختل شدن روابط اجتماعی، خجالتی شدن شخص، ضعف اعتماد به نفس حتا ايجاد مشکلات در روابط همسرداری می شود، گفت که کاربرد اين الفاظ  در اجتماع نيز سبب سوء تفاهمات و ايجاد کشيدگی ها و اختلافات می شود.

وى  درادامه گفت: "با بيشتر شدن طنزهايی که از طريق رسانه ها نشر می شود و لقب هايی که روی ديگران می گذارند، اين چالش در حال شيوع است."

عظيمی، برای بيرون رفت از اين چالش گفت: "يکی بُعد آگاهی است که به مردم فهمانده شود که معنای هر سخن آنها، تاثيرات عميق روی روان جانب مقابل می گذارد و نام های نيکو، شخصيت سازی می کند و بدانند که بايد با اطرافيان خود زندگی کنند، نه اينکه آن ها را بکوبند، که در اين عرصه نقش رسانه ها خيلی بارز است."

اين روانشناس درادامه صحبت هايش گفت که بايد به بُعد رسمی بودن و قانونى آن توجه شود؛ به طور مثال يک افسر پوليس  را نبايد کاکا گويند و يا  راننده استاد خطاب نشود و همينگونه موارد ديگرهم.

علی نقی مصلح از فارغين پوهنتون که خود در دوران کودکی، قربانی چنين القاب شده بود؛ گذاشتن اين القاب را يک امر زشت خواند و تاثيرات عميق آن را روی روان خيلی مضر دانست.

وى به پژواک گفت: "لقبی را که از کودکی بالايم گذاشته شده بود، تا کنون فراموش نکرده ام و حتا در بسا موارد، باعث شده بود که در برابر  ديگران احساس حقارت بکنم."

موصوف افزودکه گذاشتن اين القاب، در اصل ترور شخصيت است که حتا منجر به مشکلات روانی در شخص متضرر می شود.

نصير فيضی يک تن از عکاسان و خبر نگاران که با موهای نسبتا متفاوت در جامعه ظاهر می شد، گفت: "توسط مردم خيلی اذيت می شدم، روی من نام های متفاوتى چون؛ کَله بَبَر، موی جنگلی و... نام گذاشته بودند."

او گفت: "در اوايل برايم سخت بود؛ اما بعد ها کمی عادت کردم، وقتی بيرون می رفتم، همه مانند سينما طرفم می ديدند و من بخاطر اينکه اذيت نشوم، هيچ چهار طرف خود راسيل نمی کردم، در خانواده هم بسيار اذيت می شدم، در قصه مردم بيرون چندان نبودم؛ اما رفتار اعضای فاميلم باعث شد که موهايم را کم کنم."

شهاب اشرف يک تن از فارغان دانشگاه کابل گفت که اين موضوع، در جامعه به يک رسم مبدل شده است.

وی افزود: "درپوهنتون اگر بالای کسی نام نمی گذاشتيم، آنها بالای ما نام می گذاشتند. من هم سر بسياری نام مانده بودم؛ به طور مثال يک صنفی خود را لبو می گفتم که او با من قهر کرد و انديوالی را قطع کرد. يکی ديگر را خدل( چِرک وچَتَل) نام مانده بوديم. وقتی به اين نام صدايش می کرديم، رنگش سرخ می شد و خجالت می کشيد و دو صنفی ديگر ما که خيلی باهم صميمی بودند، نام شان را ساوری و باوری(نام دو هنرپيشه سريال هند) مانده بوديم."

موصوف گفت که هدف آنها از گذاشتن اين نام ها، فقط شوخی و مزاح بوده و هيچگاه منظور شان ترور شخصيت نبوده است.

با اين حال محمد ناصر حبيبی روانشناس و استاد پوهنتون گفت که علاقه زياد، احساس حقارت، رقابت های ناسالم و کينه توزی ها، عامل گذاشتن اين القاب می باشد.

 به گفته موصوف، گذاشتن اين القاب باعث می شود که شخص احساس حقارت کند و يک نوع کينه در دلش نسبت به فرد لقب دهنده پيدا شود. در بسا موارد، حتا شخصيت او را به کلی تغيير می دهد و در جامعه نيز باعث ايجاد کشيدگی ها، کشمکش ها و حتا سبب واکنش های فزيکی نيز می شود.

اين روانشاس گفت کاستی هايی که در کانون تربيتی مکاتب و خانواده ها وجود دارد، باعث شيوع اين مشکل شده است.

وی برای بيرون رفت از اين چالش، پيشنهاد کرد که در خانواده ها استفادۀ چنين القاب جدی گرفته شود و گفتن اين القاب؛ درجامعه جرم پنداشته شود و قانونى، برای حفظ شخصیت نيز وضع گردد.

علامت: 

گزارش های مربوطه:

تبصره کنيد

اعلانات

Advertisement