خدمات پژواک

بخش عکاسى پژواک

پوشش خبری انتخابات

صفحه ویژۀ معادن

Afghan Peace Process Special Page

خدمات پيام هاى تجارتى پژواک

Daily Newsletter

Language
Sending Time (GMT / Kabul time)

جنگ و خشکسالی زنان و کودکان سرپلی را مجبور به خشت ریزی کرده است

جنگ و خشکسالی زنان و کودکان سرپلی را مجبور به خشت ریزی کرده است

Aug 21, 2018 - 14:00

شبرغان(پژواک، ٣٠ اسد ٩٧): شماری از زنان خانواده هایی که از اثر درگیری های مسلحانه و خشکسالی، از ولایت سرپل مجبور به ترک خانه های شان شده و به شهر شبرغان آمده اند، از فقر و تنگدستی خشت می ریزند.

هاجره ٤٥ ساله يکی از این زنان است که جنگ میان نیروهای دولتی و مخالفین مسلح در قریه تیبر ولسوالی سانچارک ولایت سرپل، شوهرش را از او گرفته است.

او که خودش را با هفت فرزندش به شهر شبرغان رسانده و زنده گی را در این شهر با مشقت و دشواری سپری می کند، برای امرار حیات و رفع نیازمندی خانواده اش دست به کار شاقه زده، خشت می ریزد.

خشت ریزی که برای این زن افغان به یک عادت روزمره تبدیل شده است، در حالیکه عرق از جبینش به روی خاک می ریخت، گفت: «زنده گی  ناخوشی دارم و برای آن که من تنها نمانم دو فرزند بزرگم نیز مرا در قسمت ریختن خشت کمک می کنند.»

گذشت زمان و رسم روزگار که این خانم افغان را مجبور به انجام کارهای مردانه کرده است، گفت: «من از نهایت مشکلات به این کار تن داده ام و چارۀ دیگری ندارم، به جز اینکه صبح تا شام جان بکنم و لقمه نانی به دست بیاورم.»

موصوف علاوه کرد که حدود شش ماه قبل، شوهرش را در جنگ میان نیروهای دولتی و طالبان از دست داده و برای نجات جان خود و فرزندانش به شبرغان آمده است.

به گفته وی، درد و رنج گرسنگی فرزندانش، او را واداشته است تا کار کند و شب و روز خشت بریزد.

این خانم گفت: «در یک روز خودم چهار صد قالب خشت می ریزم و با کار دو طفلم، جمعاً هزار قالب خشت می شود و از این بابت ٥٠٠ افغانی به دست می آورم.»

این زن با فرزندانش، در حال حاضر در قریه چهلمرد شهر شبرغان در یک چهار دیواری به سر می برد که توسط خشت خام احاطه شده شب و روز خود را در آن سپری می کنند.

زرپیکی زن دیگری که متعلق به خانواده یک دهقان است گفت: «پیشه شوهرم دهقانی است، ما از ولسوالی صیاد ولایت سرپل به این جا (شبرغان) آمدیم.»

موصوف افزود که جنگ و خشکسالی، زنده گی شان را تهدید می کرده و ناگزیر شده اند تا خانۀ شان را ترک کنند.

به گفته او، در مکانی که خشت می ریزند تنها در تابستان می توانند کار کنند؛ چون با فرا رسیدن زمستان، ریزش برف و باران کار شان را ناممکن می سازد.

وی علاوه کرد: «نمی دانم در زمستان پیش رو سرنوشت ما چی خواهد شد، گاه تشویش این موضوع مرا می خورد؛ چرا که هیچ کس را نداریم تا ما را کمک کند.»

در کنار این زنان، برخی از دختران و پسران خرد سن نیز مصروف انجام کار های شاقه اند که نسبت کثرت فقر خشت می ریزند.

سیف الدین طفل خردسال باشنده ولسوالی صیاد که با خانواده اش به شبرغان آمده است، گفت: «مکتبم را رها کردم و اکنون از مجبوریت و به خاطر کمک به خانواده ام، خشت می ریزم و کار می کنم.»

وی گفت که روزانه با انجام کارهای طاقت فرسا ٤٠٠ افغانی به دست می آورد و آن را به فاملیش می دهد تا مخارج شان را تکمیل کند.

تاج محمد باشنده ولسوالی صیاد ولایت سرپل گفت شمار زیادی از خانواده ها نسبت جنگ و بیکاری، مجبور به ترک خانه های شان شده و به خاطر به دست آرودن لقمه نانی، مصروف انجام کار های شاقه اند.

او که خانواده ده نفری را سرپرستی می کند گفت: «من و خانواده ام حداقل در هفته دو تا سه هزار افغانی کار می کنیم و پول به دست آمده را مصرف روزگارمان می کنیم.»

این مرد اضافه کرد: «جنگ و بیکاری، سرحد ما را به شبرغان کشید و اکنون بخاطر زنده ماندن خود و اولاد هایم، باید کار کنم و بهتر از خشت ریزی کاری سراغ ندارم.»

امان زرگر مالک داش های خشت پزی در قریه چهلمرد، به آژانس خبری پژواک گفت که حداقل سی خانواده که باشندگان ولایت سرپل اند، در این جا کار می کنند.

وی افزود: «این خانواده ها همه ساله در ختم فصل ریزش برف و باران، نزد من مراجعه می کنند تا برای شان زمینه کار را مساعد سازم و من در زمستان، به خاطر تامین معیشت شان به آنان پول قرض می دهم و در تابستان، با ریختن خشت دو باره تلافی می کنند.»

به گفته او، تمام خانواده های متضرر از جنگ و خشکسالی که در این جا گرد آمده اند، کار می کنند و در بدل کار شان، از یک هزار تا دو هزار افغانی مزد به دست می آورند.

گزارش های مربوطه:

تبصره کنيد

اعلانات

Advertisement