خدمات پژواک

بخش عکاسى پژواک

پوشش خبری انتخابات

صفحه ویژۀ معادن

Afghan Peace Process Special Page

خدمات پيام هاى تجارتى پژواک

Daily Newsletter

Language
Sending Time (GMT / Kabul time)

زنى کفش دوز در دايکندى: بيایيد صلح کنيد، جنگ بس است، جنگ بدبختى را آورد

زنى کفش دوز در دايکندى: بيایيد صلح کنيد، جنگ بس است، جنگ بدبختى را آورد

Dec 04, 2019 - 16:00

نيلى(پژواک، ١٣ قوس ٩٨): يک زن ٣٥ ساله در دايکندى که به دليل فقر اقتصادى در کنار سرک کفش دوزى می کند، مى گويد که مرگ شوهرش زندگى او و سه فرزندش را دگرگون ساخته و هيچ فرد و مرجعى تا کنون به نياز او پاسخ مثبت نگفته است.

زهراى ٣٥ ساله، يگانه زنى است که در چوک بادام گل شهرنيلى، کفش دوزى مى کند، تا بتواند از این طریق مصارف خود و سه فرزندش را تامين نماید.  او صبح ها ساعت ٧:٠٠ به اين محل مى آيد و تا حوالى ساعت ٣:٠٠ بعد از ظهر مصروف کار مى باشد.

زهرا که وسايل کارش را چون رنگ، برس، تار بوت دوزى، دروش(سوزن بوت دوزى) در کنارخود چيده بود، به آژانس خبرى پژواک گفت که کمتر از يکسال مى شود که کفش دوزى مى کند.  

وى که مادر سه فرزند و باشندۀ اصلى ولسوالى پاتوى دايکندى مى باشد، گفت که شوهرش زميندار بود و يکسال قبل پس از اصابت هاوان در کنار زمين شان، کشته شد. 

زهرا پس ازآنکه يادى از مرگ شوهرش کرد، اشک هايش جارى شد و رشتۀ صحبتش قطع گرديد.

اين خانم اشک هاى خود را با گوشۀ چادرش پاک کرد و افزود: "پس از فوت شوهرم، هيچ يک از اقاربم حتى خانوادۀ پدرم، حاضر نشدند که مرا کمک کنند و مسئوليت اعاشۀ فرزندانم را برعهده بگيرند، ناچارشدم دست بکار شوم ولقمه نانى به اولادايم پيدا کنم."

هرچند کارکفش دوزى در کنار سرک آنهم در جامعه اى که يکتعداد مردم انجام چنين کارها را به زنان شايسته نمى بينند؛ اما زهرا ازاين کارش راضى معلوم مى شود. او گفت: "روزانه تا ١٥٠ افغانى کار مى کنم  و ازاين پول مواد خوراکى مثل بوره، نان و بعضى چيزهاى ديگر ميخرم."

اين خانم، رسيدن فصل سردى را مانع کارش به روى سرک دانسته گفت: "از اين به بعد هوا سردتر ميشود  و با ريزش برف و باران، کارکردن روى سرک دشوارتر مى گردد."

با آنکه مشکلات اقتصادى، اين خانم را وادار ساخته کارى بالاتر از توانش انجام بدهد تا لقمه نانى به سه فرزند هفت ساله، پنج ساله و سه ساله اش آماده کند؛ اما وى گفت که علاقمند است تا فرزند کلانش را امسال به مکتب شامل کند و دو پسرش ديگرش نيز باسواد شوند.

او افزود که هرچند تلاش ميکند تا ازعايد روزانه اش براى خريد بکس و قرطاسيه پسرش پس اندازى داشته باشد؛ اما تاکنون به اين آرزويش موفق نشده است .

وى افزود: "به تنهایی نمیتوانم از عهدۀ مصارف اولادها برایم، تنها نان و آب نيست، دوا، لباس، کرايه خانه صد چيز ديگه است که پوره کنم، از همى خاطر تاکنون پسرم را به مکتب روانش نکرده ام."

اين خانم در پاسخ به اينکه تاکنون از کدام مرجعى کمک دريافت نکرده است، گفت هستند برخى افراد خيرخواه که به خانواده هاى بى بضاعت کمک مى کنند؛ اما اين چنين کمک ها بسيار کم است و هميشه نمى باشد.

وى کمک افراد و ادارات خيريه را به خانواده ها  درايام زمستان خيلى سودمند دانسته گفت که نه تنها او، بلکه ده ها خانواده ديگر  را نيز مى شناسد که تا کنون براى گرم کردن منازل خود، هيچ چيزى نگرفته اند و اين موضوع نگران کننده است؛ چونکه با سرد شدن هوا امکان دارد اطفال بيشتر مريض شوند.

اين خانم، درحاليکه پيشۀ کفش دوزى را براى خودش يک افتخار ميداند؛ اما درعين حال ازبرخورد برخى مردم و استعمال الفاظ ناپسند نسبت به خودش خيلى نگران است.

اوافزود که نه تنها او بلکه ده ها زن ديگر نيز که روزانه درکنارسرک درشهرنيلى مصروف فروش ليف و چورى مى باشند، برخى اوقات مورد تمسخرعابرين قرار ميگيرند.

اين خانم که به گفتۀ خودش، با کشته شدن شوهرش زندگى اش دگرگون شده است، عامل تمام بدبختى هاى مردم افغانستان را ناشى از ادامۀ جنگ دانسته و صلح را نياز مبرم مردم خواند.

او گفت که طرفين جنگ بايد صلح کنند، ديگر جنگ، کشتار مردم بيگناه و ويران کردن کشور بس است.

زهرا، در اخير اظهار اميدوارى کرد که گليم جنگ هرچه زودتر از کشور برچيده شود؛ تا ديگرهيچ فرزندى از نبود پدر و مادر، و هيچ پدر و مادرى در سوگ عزيزان شان اشک نريزند وهيچ خانمى به سرش چادر بيوه گى نکند.

گزارش های مربوطه:

تبصره کنيد

اعلانات

Advertisement