خدمات پژواک

بخش عکاسى پژواک

پوشش خبری انتخابات

صفحه ویژۀ معادن

Afghan Peace Process Special Page

خدمات پيام هاى تجارتى پژواک

Daily Newsletter

Language
Sending Time (GMT / Kabul time)

"غاصبان در مغاره های ساحۀ تاریخی هزارسُم سمنگان طویله خانه ها ساخته اند"

"غاصبان در مغاره های ساحۀ تاریخی هزارسُم سمنگان طویله خانه ها ساخته اند"

Feb 16, 2020 - 17:45

ایبک (پژواک، ۲۷ دلو ۹۸): مسئولان محلی می گویند که باشنده های محل، زمین های ساحۀ تاریخی هزارسُم در قریه کوکجر ولسوالی حضرت سلطان ولایت سمنگان را غصب نموده و در مغاره های آن، مواشی شان را نگهداری می کنند.

به اساس معلومات عزیزالرحمن قطره رئیس اطلاعات و فرهنگ سمنگان، آبده هزارسُم کوکجر که در ولسوالی حضرت سلطان این ولایت موقعیت دارد، ۳۳۵ هکتار زمین را احتوا می کند.

به گفتۀ او، باستان شناسان قدامت تاریخی هرازسُم را قبل از میلاد تثبیت نموده و در این ساحه تاریخی صدها مغاره وجود دارد که در زمانه های قدیم انسان ها در آن زیست داشته اند.

همچنان محمد امین عزیزی مدیر حفظ میراث های فرهنگی ریاست اطلاعات و فرهنگ سمنگان، به آژانس خبرى پژواک گفت که آبده تاریخی هزار سم کوکجر ولسوالی حضرت سلطان، یکی از ۶۵ محل تاریخی ثبت شده در این ولایت می باشد.

اما او افزود که در جریان سال های گذشته، شماری از باشنده گان محل، زمین های این ساحه تاریخی را غصب و در آن منازل رهایشی ساخته اند.

موصوف خاطر نشان کرد که شمارى از این باشنده ها، حتی مغاره های این ساحه تاریخی را توسط اسکواتور تخریب نموده و در آن برای نگهداری مواشی شان طویله خانه ها ساخته اند.

او مشخص نکرد که در کُل، چند جریب زمین در این ساحه غصب شده است؛ اما گفت که برخی این زمین ها تا حدود بیست سال پیش و قسمت ديگر آن در این اواخر غصب شده است.

موصوف خاطر نشان کرد که حکومت یک بار در سال ۱۳۸۸ اقدام کرد و مانع غصب این زمین ها شد؛ اما دوباره مردم اقدام به غصب زمین نموده و ریاست اطلاعات و فرهنگ سمنگان، در پنجم قوس سال روان طی پیشنهادی، خواستار شناسایی غاصبان و بررسی این موضوع شد و مقام ولایت هیاتی را غرض بررسی توظیف کرد.

او گفت که در نتیجۀ بررسی هیات ياد شده، مشخص گرديد که این زمین ها را ۲۱ تن غصب نموده و آنها در ساحه تاریخی هزار سم منازل رهایشی ساخته اند.

 به اساس یک فهرست، سیدامیر، حضرت میر، غلام سرور، نادربای، خیرالله، نجیب الله، محمدرحیم بای، شهنواز، جمعه، خیرالله، امان الله، حفیظ الله، سیف الله، دولت میر، امان بای، عرب، آصف، ملارحیم، سلیم، مهراب الدین و بصیربای شامل این ۲۱ تن می باشند.

به گفتۀ محمد امین عزیزی، بررسی ها نشان می دهد که در ساحه یادشده؛ حاجی سید امیر پنج حویلی، محمد رحیم و نجیب الله نیز منازل رهایشی اعمار نموده و شخصی به نام حضرت میر، یک مغاره در این ساحه را توسط اسکواتور کندنکاری نموده و کارهای ابتدایی ساخت منزل را در این ساحه انجام داده است.

او افزود که این چهارتن، یازده جریب زمین ساحه هزارسم را غصب نموده و ادعای ملکیت این زمین ها را داشتند؛ اما در بررسی آمریت قضایای دولت، زمین های یادشده مشخص شد که این زمین ها مربوط هزار سم بوده، و افراد یادشده هیچ گونه سند ملکیت ارایه کرده نتوانسته اند.

عزیزی افزود که این چهار تن، غرض تحقیق به څارنوالی معرفی شده اند.

محمد هاشم مدقق ولسوال حضرت سلطان، ضمن تایید سخنان عزیزی گفت که دوسیه های متهمان غصب این زمین ها در اداره های ذیربط، تحت دوران قرار دارند و هر زمانی که محکمه در مورد فیصله کند، حکم محکمه بر افراد یادشده تطبیق خواهد شد.

 متهمان ادعای ملکیت دارند

حاجی سید امیر یک تن از کسانی که به غصب زمین ساحه هزار سم و ساخت پنج منزل رهایشی در این زمین ها متهم است، گفت که حدود بیست سال پیش در این زمین منازل رهایشی ساخته؛ اما ریاست اطلاعات و فرهنگ از سال ۱۳۸۸ به این سو ادعای ملکیت این ساحه را دارد.

وی افزود که سند ملکیت این زمین را ندارد؛ اما سایر کسانی که در این ساحه و همچنان در قریه های دیگر این منطقه سکونت دارند، نیز اسناد ملکیت منازل و زمین های شان را ندارند.

سیدامیر گفت اگر ارگان­های عدلی و قضایی فیصله کنند که زمین های یادشده، مربوط ساحه تاریخی هزار سم است، کسانی که در حال حاضر در این زمین ها منازل رهایشی ساخته اند، به شرطی این زمین ها را به ریاست اطلاعات و فرهنگ تسلیم می کنند که دولت در منطقه دیگری، برای ساخت سرپناه به آنها زمین توزیع کند.

اما محمد رحیم یک تن دیگر از متهمان غصب زمین یادشده گفت که منزل رهایشی را حدود ۱۲ متر دورتر از ساحه هزارسم، در زمین موروثی خودش ساخته است و این زمین در فورم ثبت زمین ها در زمان محمد داوود رئیس جمهور اسبق کشور نیز درج شده است.

اما او  افزود که برخی ها در زمین مربوط به هزارسم منازل رهایشی ساخته اند.

هزار سُم یا هزارسُوم به معنى پایگاه باستان‌شناسی است، اين پايگاه در ته دره که توسط صخره‌ها و وادی‌ها احاطه شده‌است، در ۱۶ کیلومتری شمال شهر ایبَک، مرکز ولایت سمنگان افغانستان واقع است که شامل تعداد زیادی ابزارسنگی  پراکنده‌شده و یک رشته از پاره‌های سنگی عمودی مى باشد که احتمالا نشان‌دهندهٔ اقامت گاه‌های اولیه  و بیش از ۴۰ تپه و گور متعلق به دورهٔ اسلامی است.

گزارش های مربوطه:

تبصره کنيد

اعلانات

Advertisement